Ceiba
Szczęście to coś, co każdy musi wypracować dla siebie samego.
Erich Fromm

Jak pracujemy

Psychoterapia poznawczo-behawioralna

Jest jedną z form psychoterapii, której skuteczność dla większości zaburzeń jest potwierdzona licznymi badaniami. Jej podstawą teoretyczną jest założenie, że każdy z nas aktywnie konstruuje własną rzeczywistość, nadając znaczenie bodźcom napływającym z otoczenia. Innymi słowy, każdy z nas, w swoisty dla siebie sposób postrzega rzeczywistość i w swoisty dla siebie sposób rozumie to, co się wokół niego dzieje.

Założenia:

  • poznawcze: wydarzenie samo w sobie nie ma żadnego znaczenia – znaczenie ma to co o nim myślimy;
  • behawioralne: zmiana tego co robimy jest najlepszym sposobem na zmianę pozostałych systemów (myśli, emocje…)

Charakterystyczne elementy procesów poznawczych: myśli automatyczne, schematy poznawcze i poznawcze zniekształcenia, są wspólną cechą wielu problemów emocjonalnych i zaburzeń psychicznych. To one pośredniczą w utrwalaniu się określonych emocji i wpływają na nasze zachowanie.

Celem psychoterapii poznawczo-behawioralnej jest dotarcie do tych znaczeń i, o ile, nie są one przystosowawcze, zmodyfikowanie ich, by w konsekwencji nastąpiły zmiany emocjonalne i zmiany w zachowaniu.

Przykład:

Jedna ze zidentyfikowanych w terapii przekonań pacjentki brzmi „Jeśli popełnię błąd, wyśmieją mnie i w rezultacie odrzucą”. Ponieważ przekonanie to sprawia, że pacjentka spędza większość swojego czasu nad nanoszeniem kolejnych poprawek do swoich opracowań, jest wciąż podenerwowana i napięta. Nie ma dość czasu dla swojej rodziny, zaniedbuje obowiązki. Nie spotyka się z przyjaciółmi, nie ma czasu na rozrywkę, przyjemności, dla siebie…

Przeformułowanie powyższego przekonania na inne, bardziej przystosowawcze (np. Popełnienie błędu może zdarzyć się każdemu z nas i nie oznacza to, że zostaniemy wyśmiani czy odrzuceni”) , będzie jednym z celów terapii. Cel ten zostanie osiągnięty w efekcie zastosowania odpowiednich technik poznawczych i behawioralnych.

Terapia poznawczo – behawioralna ma udowodnioną skuteczność w wielu zaburzeniach, m.in.:

  • lękowych (m.in. nerwice, lęki paniczne, fobie, zaburzenie obsesyjno-kompulsyjne, lęk o zdrowie)
  • depresji
  • zaburzeń odżywiania
  • zespół stresu pourazowego.

Co różni terapię poznawczo-behawioralną od innych nurtów psychoterapeutycznych?

  • CBT jest przede wszystkim terapią zorientowaną na cel. Jest skoncentrowana na aktualnych problemach pacjenta, jednak w kształtowaniu obecnego sposobu myślenia i zachowania uznaje się wpływ przeszłości. Biorąc powyższe pod uwagę, nie rozpamiętuje się przeszłości, ale szuka się sposobu na to, jak najlepiej funkcjonować dziś i w przyszłości.
  • W przeciwieństwie do innych form psychoterapii, CBT nie polega na spontanicznej rozmowie. Zazwyczaj spotkania mają określoną strukturę i realizują pewien plan, ustalany na bieżąco z uczestnikiem terapii. Pacjent podczas początkowych spotkań formułuje problemy i cele, do których chciałby dążyć podczas terapii, co pozwala wyznaczyć jej późniejszy kierunek.
  • CBT jest ograniczona w czasie i najczęściej trwa od 5 do 20 sesji, chociaż w przypadku niektórych problemów (np. zaburzenia osobowości) terapia może trwać dwa lata lub dłużej.
  • CBT ma charakter edukacyjny. Pacjent uczy się w terapii konkretnych technik oraz sposobów sprzyjających zmianie myślenia i zachowania. W tego rodzaju terapii osoba uczestnicząca podejmuje aktywną rolę w przebiegu terapii, w trakcie sesji oraz pomiędzy nimi. Jest to szczególnie cenne, gdyż zdobytą wiedzę i umiejętności wykorzystywać można także po zakończeniu terapii, w ciągu całego życia.
  • Jednym z ważniejszych elementów terapii poznawczo-behawioralnej są zadania domowe. Są one pożądane z uwagi na wprowadzanie technik poznawanych w trakcie terapii na bieżące sytuacje poza gabinetem.

Terapia schematu:

Jest nowym, integracyjnym podejściem, czerpiącym inspirację z terapii poznawczo-behawioralnej, teorii przywiązania oraz terapii skoncentrowanej na emocjach. W odróżnieniu od klasycznej terapii poznawczo-behawioralnej, kładzie się tu większy nacisk na rolę głębokiej relacji terapeutycznej. Jest rekomendowana do pracy z pacjentami z diagnozą zaburzenia osobowości (m. in. zaburzenia osobowości borderline). Obok interwencji poznawczych stosuje się tu też techniki afektywne i doświadczeniowe.

 

Zobacz także:

Kontynuując przeglądanie strony, wyrażasz zgodę na używanie przez nas plików cookies. więcej informacji

Aby zapewnić Tobie najwyższy poziom realizacji usługi, opcje ciasteczek na tej stronie są ustawione na "zezwalaj na pliki cookies". Kontynuując przeglądanie strony bez zmiany ustawień lub klikając przycisk "Akceptuję" zgadzasz się na ich wykorzystanie.

Zamknij